Archive | March 10, 2019

વિચારસરણી

મુંબઈમાં રહેતા એક ગુજરાતી કુટુંબનો કિસ્સો શૅર કરું છું…. સત્યઘટના છે.

દિકરાએ લવ મૅરેજ કર્યું.
બંને સાથે એક જ ઑફિસમાં નોકરી કરતાં હતાં.
છોકરીએ લગ્ન પહેલાં જ કહી દીધું હતું કે, તે સાવ સાધારણ કુટુંબની છે. લગ્ન પછી પણ એ પોતાનો પગાર માબાપને આપશે. (એના પપ્પાને કોઈ મોટી બિમારી હોય નોકરી છોડી દેવી પડી. દિકરીના પગાર પર ઘર ચાલે.)
છોકરાએ હા પાડી પણ આ વાત પોતાના કુટુંબથી છૂપાવી.

વહુનો પગાર ઘરમાં જમા ન થતાં સમાજની વહુને મેણાંટોણા મારવાની રૂઢિગત આદત તો છે જ… બસ ચાલુ…

દિકરો ચુપ જ રહ્યો… હજુ પણ આ બાબતે ચુપ જ છે.
બે વર્ષ પછી સંયુક્ત કુટુંબ વિખેરાઈ ગયું.

અમે બંને પક્ષે કુટુંબીજનોને ઓળખતા હોય જાણ થતાં દિકરાના માબાપને સમજાવી, સાચી હકીકત જણાવી.

આર્થિક જરૂરિયાત હોવા છતાં, વહુની ભાવના નેક હોવા છતાં પણ દિકરાના માબાપને સમજાવતાં ૪ વર્ષ લાગ્યા.

આ દરમિયાન બિમારીને કારણે વહુના માબાપનું અવસાન થયું ને વહુનો પગાર આપોઆપ ઘરમાં જમા થવા લાગ્યો એવી જાણ થઈ એટલે વડિલોએ ફરી દિકરાને વહુ અને પૌત્ર સાથે ઘરે તેડાવી લીધા.

હવે સંયુક્ત કુટુંબ છે. વહુ સાસુ સસરાનું ધ્યાન રાખે છે. પણ દિલથી નહીં..

વાંક કોનો?
કોને બદલાવાની જરૂર છે?!

માત્ર ને માત્ર..
આપણી રૂઢિચુસ્ત માન્યતા..
આપણી રૂઢિગત વિચારધારા..

વહુ બનતા પહેલાં એ સ્ત્રી છે.. એક કુટુંબની દિકરી છે..

એ પોતાનું બધું જ છોડી તમારા ઘરમાં આવે ત્યારે તમે તમારી માન્યતાઓ.. વિચારસરણી થોડી ઉદાર કરશો તો.. આપોઆપ દરેક સમસ્યાઓના ઉકેલ આવી જશે.
જે પોતાનું બધું જ છોડીને તમારા કુટુંબમાં આવી તેના પ્રત્યે તમે પોતે તો પોતાનો એક રૂઢિગત વિચાર પણ છોડી શકતા નથી.

શાંત મનથી વિચારજો…
સંયુક્ત કુટુંબ પ્રથા આપણી રૂઢિચુસ્ત વિચારસરણીને લીધે જ લુપ્ત થઈ રહી છે.

🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

©આરતી પરીખ ૧૦.૩.૨૦૧૯